Kategoriaj arkivoj: ĉiutaga vivo

Sinamado kaj la fabrikejigo na universitatoj

Permesu, ke mi hodiaŭ priparolu iun aktivaĵon de mia persona vivo. Mi studas ĉe Kembriĝo en Anglio. Ni havas tri trimestrojn po ok semajnojn longaj, male al preskaŭ ĉiuj aliaj britaj universitatoj, kiuj havas trimestrojn ĉirkaŭ dekdu semajnoj kun meza ‘Reading Week’, semajno sen labortaskoj por legadi kaj ripozi. En Kembriĝo estas frazo ‘Week Five Blues’ (‘Kvinasemajna Malĝojo’), kiu riferencas la fakton, ke estas fenomeno de malĝojiĝado dum la kvina semajno de la trimestro. Ke tio estas rekonata afero indikas, ke estas grava problemo pri mensa sano ĉi tie.

DSC_1323

Mi fakte loĝas ĉi tie

Legi plu

6 komentoj

Enarkivita sub aktivismo, ĉiutaga vivo

Kiel travivi la festotagajn bankedojn

Enhavaverto: dikfobio, manĝ(eg)ado, dietado.

Jen estas denove la periodo de la jaro kun plej multaj festotagoj! Kaj multaj el ni antaŭĝojas la vintrajn feriojn (pardonu la Eŭrop-centrismon), kiel momenton por ĝui delicajn tradiciajn manĝojn en kompanio de niaj karuloj. Tamen tiaj okazoj povas esti granda streĉo por tiuj kiuj sekvas dieton, kaj ankaŭ por tiuj kiuj, male, tute ne dietas.

15203735154_d4b85a70c5_z


Foto: Wall_Food_10462 de Michael Stern, uzita laŭ​ ​
CC BY-SA 2.0

Mi estas unu el la bonŝanculoj, kiuj neniam devis batali kontraŭ sia pezo, kaj fakte dum la tuta vivo ĝis nun mi ĝuis la privilegiojn, kiujn la fakto esti maldika donis al mi. Sed ĉi-jare mi spertas novan, apartan situacion. Iuflanke, mi bezonas sekvi striktan dieton pro sanproblemoj, nome multaj manĝoj estas malpermesataj al mi. Aliflanke, okazis ke la ŝanĝoj en mia dieto igis min gajni 6 kilogramojn en la lasta jaro, sed en la lastaj monatoj mi denove multe maldikiĝis, kaj nun mi pezas eĉ malpli ol antaue. Tiom da ŝanĝoj subite igis min ekzorgi pri mia pezo, kion mi ne faris ekde kiam mi estis adoleskulino. Ili ankaŭ igis la homojn ĉirkaŭ mi multe pli ofte komenti pri mia korpo kaj mia dieto. Kiam iu, kiu ne konas mian problemon, vidas ke mi ne manĝas ion, tiu preskaŭ ĉiam supozas ke mi rifuzas ĝin pro timo dikiĝi. Tio estas absurda sensensaĵo, ĉar mi estas evidente maldika, kaj neniu saĝulo povus pensi ke mi deziras maldikiĝi eĉ pli!

Ankaŭ pro tio, ĉi-jare pli ol antaŭe, mi profunde deziras ne engaĝiĝi en ajnan konversacion celitan al dikul-hontigo, kaj kiu ne montru respekton kaj pozitivan aliron la diverseco de la homaj korpoj. Legi plu

Komenti

Enarkivita sub ĉiutaga vivo

Kion vi devus scii pri halovenaj kostumoj

Enhavaverto: hontigado laŭ aspekto (slut-shaming), objektigo de virinoj.

Antaŭ kelkaj tagoj oni festis Halovenon. Hodiaŭ ĝin festas ankaŭ Egalecen, nome per pensigi vin pri seksismo ligita al halovenaj kostumoj.

Ĉu kaj kiel vi festas Halovenon dependas de tio kie en la mondo vi loĝas. Mi ŝajne la unuan fojon en la vivo surmetis halovenan kostumon antaŭ du jaroj, ĉar mi tiam troviĝis en Norda Ameriko, kie tia tradicio fortas. Sed eĉ se vi en via lando neniam spertis ĝin realvive, vi plej verŝajne multfoje vidis ĝin en la televido, do vi rekonos la aferojn pri kiuj mi parolos.

Ĉiukaze, antaŭ du jaroj, kiam mi iris al halovena festo, mi unue renkontiĝis kun mia amikino Anna. Ni kune veturis al la festo, kie ni devis renkonti alian amikinon, Sara, kaj survoje en la metroo ni longe kaj arde babilis ĝuste pri la seksismo de la kostumoj. Resume, Anna diris ke ri bedaŭras ke ĉiuj inoj vestas sin tiom troige seksece. Kaj mi konsentis kun ri. Sed kiam ni jam surloke renkontis na Sara, evidentiĝis ke ria kostumo, malkiel la niaj, estis precize tia. Ri estis vestita kiel “sexy schoolgirl”. Anna estis en ŝoko kaj tuj kiam Sara distanciĝis sufiĉe por ne povi aŭdi, ri jene daŭrigis siajn plendojn pri seksismo: “Mi ne povas kredi ke ankaŭ ŝi vestas sin kiel putino. Ĉu ŝi ne havas memrespekton? Kial ŝi tiom bezonas la viran atenton?”, ktp. Sed ĉu mi plu konsentas kun ri? Ne. Ĉar efektive temas ne pri plendoj pri seksismo, sed pri juĝado de ies moraleco surbaze de ties vestaĵoj (angle tielnomata “slut-shaming”, ni uzu la tradukon “malĉastulinhontigo”, sed se vi havas pli bonan proponon, sciigu ĝin). Bedaŭrinde multaj faras tiun eraron, kaj ni devus konscie atenti eviti ĝin. Kiam ni parolas pri la problemo de seksismaj kostumoj, ni devas ĉiam pensi pri la distingo inter la kulturo kiu subtenas produktadon kaj vendadon de tiaj kostumoj kaj igas inojn vesti ilin KAJ individuaj inoj kiuj pro diversaj kialoj decidas surmeti tiajn kostumojn. Alivorte, ne la inoj estas la problemo, sed la kostumoj (kaj pli konkrete, ne la simpla ekzisto de seksecaj kostumoj, sed la fakto ke tio estas pli-malpli la sola speco de inaj kostumoj kiu troveblas en vendejoj kaj videblas en la medioj).

En ĉi tiu artikolo mi volus tuŝi ambaŭ problemojn: kaj la seksismon de la kostumoj, kaj la tiurilatan malĉastulinhontigon, kaj ĉar ili estas disaj problemoj, mi traktos ilin dise, na unu post la alia, per koncize listigi la plej gravajn faktojn kaj argumentojn kiujn necesas scii por orientiĝi en la problemaro. Eble ne ĉiuj punktoj estos novaĵoj por vi, sed mi celas superrigardon. Cetere, multo de ili aplikiĝas ankaŭ je la resto de la jaro, ne nur Haloveno.

Unue ni do resumu la problemojn kun la kostumoj mem:

  • Se temas pri kostumoj por plenkreskuloj, ekzistas granda diferenco inter la inaj kaj iĉaj versioj. Eĉ se temas pri iu neŭtrala masko, kiu teorie povus uzi precize la samajn vestaĵojn por iĉoj kaj inoj, ekzemple pirato, la iĉa versio normale konsistas el longaj pantalonoj kaj ĉemizo, dum la ina versio havas grandan dekoltaĵon kaj mallongan jupeton. Tio estas ligita al objektigo de virinoj.
  • Infanaj kostumoj feliĉe estas malpli seksecaj (kvankam ili pli kaj pli tiaj iĝas), sed ili ĉefe subtenas genrajn stereotipojn alimaniere: tipaj maskoj por knabiĉoj estas superherooj, kaj por knabinoj princinoj. Tio estas unu el multaj aferoj kiuj jam ekde juna aĝo instruas al la infanojn ke inoj kaj iĉoj havas malsamajn rolojn en la socio: inoj estu belaj, kaj iĉoj havu povon.
  • Ĉio ĉi supre temas nur pri vendejaj kostumoj, sed vi ĉiam povas krei propran, ĉu ne? Tio tutcerte estas pli bona solvo, sed eĉ ĝi ne plene savos vin de la seksismo. La kostumo de Sara estis ja hejmfarita. Simple, en la mondo kie vi ĉie ĉirkaŭ vi vidas nur seksismon (ekzemple serĉante inspiron por via hejmfarita masko), estas malfacile ne senti ke oni atendas certan aspektmanieron de vi kaj ke se vi ne plenumos la atendojn, vi estos ekskludita.
  • Ne pensu ke nur inaj kostumoj povas esti seksismaj. Seksismo malhelpas ankaŭ iĉojn. Ekzemple, mi vidis plurajn kostumojn por knabiĉetoj kiuj havis falsajn ŝtopitajn muskolojn sur la brakoj. Tio subtenas nerealisman stereotipon de maskleco.

Kaj nun, se vi vidas inon vestitan en tre sekseca kostumo:

  • Tio tute ne signifas ke ri volas fiki kun vi, aŭ ke ri ĝenrale estas promiskua. Riaj vestaĵoj havas neniun rilaton al ria sekskonduto. (Ĉi tie mi aparte emfazas ke tio validas dum la tuta jaro!)
  • Se vi estas ino kiu decidis ne surhavi tre seksecan kostumon, tio ne signifas ke vi estas morale supera al ri. Vi laŭ via plaĉo elektis vian kostumon, kaj ri la rian. Ri rajtas esprimi sian seksecon kiel ri volas. Ne faru la saman eraron kiel Anna! Fakte, tio memorigas min pri unu citaĵo de la televidserio Mean Girls: “Haloveno estas la sola tago de la jaro kiam knabino rajtas vestiĝi tute kiel malĉastulino kaj la aliaj knabinoj ne rajtas komenti tion”. Nu, kiel vi vidis laŭ mia rakonto, tio ne centprocente veras, sed mi tamen scias ke multaj inoj ja sentas sin tiel: emus vestiĝi pli seksece ankaŭ alifoje, sed timas ke oni juĝos ilin, kaj Haloveno kvazaŭ donas al ili pretekston. Damne, kial ni ne povas ĉesi juĝi unu la alian kaj anstataŭe senti nin liberaj vestiĝi iel ajn ĉiun tagon?
  • Fine, mi pensas ke ne indas uzi vortojn kiel “putineca” por priskribi tiajn kostumojn, eĉ se vi ne hontigas konkretajn inojn, sed prave kritikas la halovenkostuman kulturon. Tiaj vortoj nur plifortigas la jam ekzistantajn stereotipojn kiuj malhelpas inojn.

Memoru do ĉion ĉi (ne nur) venonthalovene. Estu kritika al la kostumindustrio, sed atentu ne malĉastulinhontigi homojn. Kaj ĉefe, vestu vin simple tiel kiel vi mem ŝatas – vi bezonas pruvi nek vian moralecon, nek vian seksecon.

2 komentoj

Enarkivita sub ĉiutaga vivo

Vi ne estas bela…sed tute ne gravas.

Post danki al Amplifiki pro pruntedoni al mi la titolon de tiu ĉi blogero, mi volas rakonti du lastatempajn okazaĵojn de mia vivo.

Antaŭ kelkaj semajnoj, dum mia serĉado de nova laboro, mi legis anoncon por sekretariino en kuracista studio. Inter la postuloj estis listigita “bela aspekto” kaj oni substrekis je la fino ke kandidatiĝu nur kaze de posedo de ĉiuj priskribitaj postuloj. Mi iom hezitis. Por esprimi la malkomforton kaŭzitan en mi de tiu anonco, mi afiŝis demandon en mia Facebook-paĝo, ĉu mi kandidatiĝu aŭ ne. Tio kio okazis kaŭzis eĉ pli da malkomforto. Mia fb-amikaro komencis komentadi. Iuj diris ke mi ne zorgu, ĉar ofte tio en laboranoncoj simple signifas ke oni vestu dece kaj kombu siajn harojn. Mi ja kutimas tion fari. Aliaj skribis: “Certe jes!” “Kial ne?” … konatulo eĉ private sendis mesaĝon kun skribite “Vi ja estas belega virino!” Mi ne neos ke mi iom estis flatita je tio. Tamen. Tio ne estas la punkto. Kelkaj homoj ankaŭ komentis, ke tio estas diskriminacio, kaj ke en kelkaj landoj oni ne rajtas en anoncoj diskriminacii laŭ aspekto, sekso, raso, k.s. Kaj, jes, ĝi estis diskriminacia anonco. Mi provis mense ŝanĝi la anoncon, kiel se ĝi estus skribita en malina/neŭtra genro (en mia lingvo neŭtra genro ne ekzistas), kaj ĝi sonis tute strange, kvazaŭ ĝi estus “neebla anonco”. Sed ankaŭ tio ne estis la punkto. Tio kio plej ĝenas min estas ke iu devu prijuĝi sian belecon por decidi ĉu ri estas taŭga aŭ ne por iu posteno, cetere sen scii surbaze de kiuj/kiaj/kies kriterioj tion fari. Kaj krome estante admonita, ke ri ne kandidatiĝu, se ri ne respondas al tiuj fantomaj kriterioj.

Pasis malmultaj tagoj, kaj jen io alia, sed tute rilata, okazas al mi. Mi babilis kun amiko, kiu je iu momento diris: “Mi tute ne komunikemas kun belulinoj. Ju pli ili belas, des pli mi ne emas montri intereson por ili. Male mi atendas ke ili interesiĝu al mi. Kion mi povas fari? Mi ne faras tion intence.  Ofte tre belaj virinoj estas malinteresaj. Ili ne allogas min. Ĉefe kiam ili estas belaj je la kutima vidpunkto.” Mi havis la senton ke ri sentis sin tre progresema, dirante tion. Ja ri volis montri ne konformiĝi al la kutimaj estetikaj kanonoj, kaj estas tre bone scii ke ekzistas tiaj homoj. Tamen, tio ne estas io, pri kio oni fanfaronu. Oni ne havu tion kiel vivdevizon. Tio estas ekzakte same kiel diri “Al mi nur plaĉas belaj virinoj”. Oni dividas la homaron en du grupojn, beluloj kaj malbeluloj, kaj poste oni decidas kiuj plaĉas al ni. La problemo estas ke beleco ne ekzistas. Homoj ja havas preferojn, ni eĉ agnosku ke kelkaj preferoj estas plej oftaj en ia socio, sed tio rilatas la subjektojn mem, ne la objektojn de la prefero. Estas diraĵo “beleco estas en la okuloj de tiu kiu rigardas”. Kiam oni konsciiĝas ke oni plaĉas al iu, tiam oni sentas sin bela, ĉu ne? Kiel do devus senti sin ino, kiu plaĉas al ulo diranta “Al mi ne plaĉas belaj virinoj”? Kaj ĉu tio estas simpla estetika prefero aŭ ĝi ŝajnas pli kvazaŭ fetiĉo?

Ĉiutage homoj rigardas sin en la spegulo kaj sin demandas ĉu ili estas sufiĉe belaj. Kaj al kelkaj tio kaŭzas multe da sufero. “Mi estas malbela” “Mi estas tro dika” “Mi estas tro malalta” “Miaj mamoj estas tro malgrandaj” “Miaj oreloj estas tro grandaj” “Mi plaĉas al neniu” “Mi neniam havos tiun laboron”, ktp. Tiaj pensoj, ne kontrolitaj, kondukas al malalta memestimo, kiu povas konduki al neproduktiva, detruiga kondutmaniero. Mi trovis interesajn konsilojn pri tio en la retejo http://www.yourenotprettyenough.com/. La malsameco inter tiuj kun malalta memestimo kaj tiuj kun sana memestimo estas ke la duaj kapablas prijuĝi sin precize kaj objektive, kaj samtempe akcepti sin tiaj, kiaj ili estas. La bildo kiun ni havas pri nia korpo estas strikte ligita al nia memestimo. Estas normale foje havi dubojn pri kiel ni aspektas, ĉiuj homoj havas. Sed la konversacioj, kiuj estiĝas de tio, ofte riskas malplibonigi la situacion. Jen ekzempla, tipa babilado: “Mi estas dika.” “Vi ne estas dika. Vi estas bela!” “Ĉu vi ŝercas?! Ĉu vi vidis kian ventron mi havas?” “Via ventro estas nenio kompare al mia enorma pugo!”, ktp. Kiam iu engaĝiĝas en negativa parolado pri sia aspekto, ne antaŭsupozu ke ri tiel celas senvalorigi sin. Dikulo povas rekoni sian dikecon, sen pro tio perdi sian memestimon. Homoj (kaj jen surprizo: eĉ virinoj!) ne ĉiam almozpetas komplimentojn. Se ili esprimas dubon, kaj vi tuj silentigas ilin (“Kion vi diras? Vi estas bela!”), vi nur plifirmigas la stereotipojn ke dika=malbela aŭ ke beleco tre gravas en ties pritakso. Estus prefere esprimi viajn sentojn, aŭdante tiajn asertojn. Ekzemple vi povus diri ke vi surpriziĝas, ĉar vi ne imagis ke tiu homo povus havi tiajn dubojn. Aŭ ke vi bedaŭras ke ri havas tiajn malbonajn sentojn. Aŭ ke vi ankaŭ foje havas, sed kutimas forigi ilin tiamaniere. Aŭ eble ke vi ne komprenas kion ekzakte ri ne ŝatas. Esti “bela” ne gravas al ĉiuj. Ni ne bezonas scii ĉu ni estas belaj, ni bezonas scii ke ni estas ŝatindaj kaj amindaj, kaj ke nia aspekto ne estas la mezuro de nia valoro.

1 komento

Enarkivita sub ĉiutaga vivo

Ĉu ni povas esti amikoj?

Enhavaverto: perforto, manipulado de iĉoj.

Mi volus skribi pri la temo de amikeco inter viroj kaj virinoj. Min mem mi konsideras tute taŭga amikmaterialo, tamen mi ofte renkontas certan problemon, specife kun viroj. Antaŭ nelonge okazis al mi afero kiu bone priskribas la situacion kaj pere de ĝi bone klarigeblas kial la “amikzono” (“friendzone”, sed bonvolu proponi alian tradukon en la komentoj se vi havas pli bonan) estas seksisma stultaĵo.

Mi amikiĝis kun certa Steĉjo, tute mojosa knabo, kiu iĝis tre proksima animfrato. Post monatoj da amikiĝo venis agnosko ke li enamiĝis en min, kio estis problema ĉar ne estis reciproka. Tion mi tuj klarigis kaj li certigis min ke ja estas tute enorde kaj tiaj aferoj okazadas kaj tio certe neniel detruos nian amikan rilaton. Tiel ĉi devintus finiĝi, sed…

Post mia foresto Steĉjo venis al mia domo por pretigi bonvenigan vespermanĝon. Tiu konsistis el bakita pano kun freŝaj tomatoj kaj herboj, kokidaĵo kun migdaloj kaj el fragoj, ĉio akompanata de ruĝa vino. Amika gesto? Mi persone ekdubis, ĉar la nura afrodiziaĵo kiun li ellasis estis verŝajne ostroj. Ve, kiam virino diras ne ŝi celas ne.

Mi do pli klare indikis ke nia rilato iĝos nenio pli ol amika kaj tiam Steĉjo ĉesis ĉiun kontakton. Finfine post mia longa ĝenado li diris: “Ĉu vi ne komprenas? Mi ne volas amikiĝi kun vi plu”. Mi ektristis kaj tio instigis “konsoladon” en la formo de brakumado kaj eĉ iom perforta kiso. Li pluklarigis la aferon jene: “Ni neniam estis amikoj, mi ĉion dekomence faris por kuniĝi kun vi kaj mi ja ne bezonas amikiĝi kun vi, mi havas jam sufiĉe da amikoj”.

Do pardonu sed tio ĉi ne estas enorde. Unue, mi klare esprimis mian deziron resti nur amikoj. Miaj menskapabloj sufiĉas por memstare kaj libere decidi pri tio kaj do mi povas samkiel li fari. Due, se li sciis ke amikeco ne funkcios por li, diru tion kaj ne mensogu. Trie, oni almenaŭ havu la dececon rekte diri kaj adiaŭi, ne simple ekignori la alian ĉar oni havas “sufiĉe da amikoj”.

La difino de “amikzono” ĉe la “Urban Dictionary” estas jena:

“Kiam oni atendas de vi subtenon al knabino kiun vi vere ŝatas dum ŝi serĉas pli inteligentan, pli riĉan aŭ pli belaspektan koramikon. Estas malmulto kiun vi povas fari por eliri tion ne sentante sin kiel idioto. Do ĝenerale, unu el la plej fiaĉaj aferoj knabinoj faras, ĉu intence aŭ ne.“

La tuj unua afero kiu trafas onin estas la fakto ke malgraŭ la ĝeneraleco de la koncepto, en praktika uzado oni ĉiam alproprigas la staton nur al viroj. Sed krom tiu ĉi malegaleco, multaj aliaj problemoj enestas. La rakonto kiun mi ĵus prezentis bone ilustras ilin.

Do sume, mi kiel virino estas egale valora kaj havas rajton je sincero kaj amikeco kaj rajton kundecidi pri kiu estu mia amiko kaj kiu fikamiko aŭ koramiko sen esti devigata al io aŭ juĝita pro miaj decidoj. Estas nenies devo repagi interesiĝon de amiko per simila sento. Laŭ la koncepto de “amikzono” mi do estas malbona persono ĉar mi vidas mian amikon simple kiel… amikon. La ideo ke se oni estas afabla al knabino ŝi devus reciproki per fiko estas unu el la plej seksismaj kiujn mi konas kaj mi ne komprenas kiel ĝi travivis de prahistorio ĝis la nunaj tempoj. Mi dirus ke multe pli sencas la ideo ke la premio por amikeco estu ne fiko sed… amikeco, ĉu ne?

7 komentoj

Enarkivita sub ĉiutaga vivo

Knaboj kontraŭ knabinoj

Pasintdimanĉe vizitis min mia kuzino kun siaj gefiloj. Estis interesa posttagmezo por pripensi la seksismon kiu trafas nin, jam ekde nia naskiĝo kaj dum nia infanaĝo. La ino estas 7 jaraĝa, la iĉo aĝas nur 3 jarojn kaj duono. Mi havis por ili du donacojn, kiujn mi trovis hazarde en la skatolo de “Happy Meal”. Temis pri du brakhorloĝoj, unu verda kun bildo de Ben Ten, kaj unu rozkolora kun bildo de Hello Kitty. Je la disdonado, mi montris la verdan al la iĉo kaj la rozkoloran al la ino, dirante: “Tiu ĉi por vi, kaj tiu ĉi por vi, aŭ male, se vi preferas”. Ĉiuj ridis, kaj neniu prenis mian aserton serioze. Sed eĉ pli interese estis tio, kio okazis poste. La etuloj surmetis ilin, dum la granduloj ĉirkaŭ ni komencis komenti kaj gratuli, tamen tute ne per samspecaj komplimentoj, kio komprenigis al mi ke:

1) la “knabeca” brakhorloĝo donis superpovojn al la iĉa kuzinido, transformante lin en ia superheroo;

2) la rozkolora horoloĝo ne donis superpovojn, sed igis la knabinon pli ĉarma kaj eleganta.

Mi pensis ke tio maljustas, kaj ke indus krei horloĝojn kiu samtempe estu belaj kaj donu superpovojn… ĉu ne?

Post iom da tempo la superheroo ekbezonis pisi. La patrino diris: “Ĉar vi estas eta viro, vi povas fari tion en la herbejo.” Mi memoris ke, en infanaĝo kaj ne nur, mi plurfoje pisis en herbejoj kaj arbaroj… ĉu mi eble estas viro? Do, mi decidis malkovrigi la sekreton al la knabino: jes, vi povas.

Poste mi kaj la infanoj iris ludi en la korto. Ni estis amuziĝantaj, ĝis kiam alvenis mia patro kaj enmiksiĝis en la ludojn. La etulo tuj kuris “teamiĝi” kun mia patro kaj kriis: “Ni estas la viroj! Ni venkis” Mi demandis: “Kion tio signifas?” Kaj li: “Ke ni venkis!” “Kial?” “Ĉar ni estas la iĉoj, kaj vi la inoj!” “Ha. Kaj kion vi gajnis?” Li silentis kaj iom pripensis. “Nenion”, li agnoskis, ridetante iom honteme. Jam tre grava agnosko, mi pensis.

 

 

3 komentoj

Enarkivita sub ĉiutaga vivo